Homilia Ks. Abpa Henryka Jagodzińskiego

Nuncjusza Apostolskiego w Republice Południowej Afryki, Lesotho, Namibii, Eswatini i Botswanie

Drodzy Bracia i Siostry!

Umiłowani Kandydaci do bierzmowania!

Z wielką radością staję dziś pośród Was w parafii Przemienienia Pańskiego w Białogonie, w Kielcach, aby wspólnie świętować dar Ducha Świętego, który umacnia, prowadzi i przemienia ludzkie serca. Przybywam do Was jako przedstawiciel Ojca Świętego, Leon XIV, i z całego serca przekazuję Wam Jego serdeczne pozdrowienia oraz apostolskie błogosławieństwo. Papież nosi was w swoim sercu, szczególnie za Was, młodych, którzy dziś stajecie na progu dojrzałej wiary.

Z wdzięcznością pozdrawiam także Waszych duszpasterzy, księdza proboszcza Stefana Radziszewskiego oraz księdza Tomasza Stradomskiego, jak też obecnych tutaj także księży: Mariusza, Tomasza i Fredrica z dalekiej Ghany. Dziękuję za ich oddaną posługę, za ich cierpliwość i troskę, za to, że prowadzą Was ku spotkaniu z Panem Bogiem, które dziś dokonuje się w sposób szczególny.

Drodzy młodzi, dzisiejsza liturgia słowa prowadzi nas do serca Ewangelii, w której Jezus staje i woła donośnym głosem: „Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie – niech przyjdzie do Mnie i pije”. To wołanie nie jest skierowane do tłumu anonimowych ludzi sprzed dwóch tysięcy lat. To wołanie jest skierowane do każdego z Was, tu i teraz. Jezus zna Wasze serca, zna Wasze pytania, Wasze niepokoje, Wasze pragnienia. Każdy człowiek nosi w sobie głębokie pragnienie – pragnienie miłości, sensu, akceptacji, prawdy. Często próbujemy je zaspokoić na różne sposoby, sięgając po rzeczy, które wydają się łatwe i dostępne, ale pozostawiają w nas jeszcze większą pustkę. Jezus mówi dziś jasno i z mocą: tylko On może ugasić to najgłębsze pragnienie ludzkiego serca.

I właśnie tutaj dotykamy tajemnicy bierzmowania. Czym jest ten sakrament w Waszym życiu? To nie jest tylko piękna uroczystość, rodzinne spotkanie czy tradycja. To moment, w którym Duch Święty przychodzi do Was w sposób szczególny, aby umocnić to, co zostało zapoczątkowane na chrzcie. Na chrzcie zostaliście zanurzeni w życiu Boga, staliście się Jego dziećmi. Bierzmowanie jest jak pieczęć, która potwierdza tę przynależność i czyni Was świadkami. To tak, jakby Pan Bóg mówił do Was osobiście: „Teraz posyłam Cię. Teraz Ty jesteś odpowiedzialny za swoją wiarę. Teraz Ty masz ją nieść innym”.

Duch Święty, którego otrzymujecie, nie jest ideą ani symbolem. On jest żywą Osobą, Panem Bogiem, który działa w Waszym wnętrzu. On daje odwagę tam, gdzie jest lęk. Daje światło tam, gdzie jest zamęt. Daje siłę tam, gdzie pojawia się słabość. To On przekonuje serce człowieka, że Jezus jest jedyną drogą zbawienia. W świecie, który często mówi, że wszystkie drogi są równe, Duch Święty przypomina cicho, ale stanowczo: tylko w Jezusie jest pełnia życia. Tylko On prowadzi do Ojca. Tylko On zwyciężył grzech i śmierć.

Święty Paweł w Liście do Rzymian mówi nam, że ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. To niezwykła godność. To znaczy, że nie jesteście sami, że nie jesteście pozostawieni sobie. Bóg nie jest kimś dalekim. On jest blisko, w Waszym sercu. Duch Święty sprawia, że możecie wołać do Pana Boga „Abba”, czyli „Ojcze”. To słowo pełne zaufania, bliskości, miłości. Właśnie takiej relacji pragnie dla Was Bóg.

Bierzmowanie jest więc sakramentem dojrzałości chrześcijańskiej, ale nie w sensie, że już wszystko wiecie i wszystko potraficie. To raczej początek drogi, na której zaczynacie świadomie wybierać Pana Boga. To moment, w którym wiara przestaje być tylko wiarą Waszych rodziców czy dziadków, a staje się Waszą osobistą decyzją. To decyzja, by iść za Jezusem, nawet jeśli nie zawsze jest łatwo, nawet jeśli trzeba iść pod prąd, nawet jeśli inni tego nie rozumieją.

Duch Święty uzdalnia Was do tego, byście byli świadkami. Świadek to ktoś, kto nie tylko mówi, ale żyje tym, w co wierzy. Wasze życie ma być świadectwem. W szkole, w domu, wśród przyjaciół. Czasem będzie to wymagało odwagi, by powiedzieć „nie” temu, co złe. Czasem będzie to oznaczało bycie innym niż większość. Ale pamiętajcie, że nie jesteście sami. Duch Święty jest w Was i działa przez Was.

Chcę Wam dziś powiedzieć z całą mocą: nie bójcie się Jezusa. Nie bójcie się Mu zaufać. On niczego Wam nie zabierze, co byłoby naprawdę dobre. On daje więcej. Daje życie, które ma sens, daje pokój, którego świat dać nie może, daje miłość, która nie przemija.

Dlatego pragnę was gorąco prosić: jeśli usłyszycie w głębi serca głos Chrystusa wzywającego: „Pójdź za Mną” — czy to na drodze kapłaństwa, czy życia zakonnego — nie zagłuszajcie tego wezwania, lecz pozwólcie mu w pełni wybrzmieć. Zawierzcie Chrystusowi, który powołując, udziela zarazem łaski koniecznej do wypełnienia tego powołania. On bowiem, który zapoczątkował to dzieło, sam doprowadzi je do doskonałości.

Niech ten dzień bierzmowania nie będzie tylko wspomnieniem, ale początkiem żywej relacji z Bogiem. Wracajcie do Niego w modlitwie, karmcie się Jego obecnością w Eucharystii, szukajcie Go w Słowie Bożym. Pozwólcie Duchowi Świętemu prowadzić Was każdego dnia.

A kiedy przyjdą trudności, kiedy pojawią się pytania czy zwątpienia, przypomnijcie sobie słowa Jezusa: „Jeśli ktoś jest spragniony… niech przyjdzie do Mnie i pije”. On zawsze czeka. Zawsze przyjmuje. Zawsze daje nowe życie.

Niech Duch Święty rozpali w Was ogień wiary, odwagi i miłości, który będzie przemieniał nie tylko Wasze serca, ale i świat wokół Was. Amen.