„Przez całe dzieciństwo przysłuchiwałem się kombatantom z I wojny światowej, rozmawiającym o niekończących się okropnościach bitwy, w której – jak się zdawało – cały geniusz strategów polegał na zapychaniu lejów po pociskach żywymi żołnierzami aż do wyczerpania się zapasów amunicji przeciwnika. Opowiadali, jak dzięki ranie lub urlopowi zdarzało im się wracać na kilka dni czy tygodni na „tyły” i jak spektakl, który tam oglądali: z jego podłostkami, małymi zdradami i podejrzanymi euforiami – pomagał im wracać znowu, może nie bez lęku, ale prawie bez żalu, do ogniowego braterstwa frontu”
(A. Frossard, Rozmowy z Janem Pawłem II, Libreria Editrice Vaticana 1982)
