Droga krzyżowa Białogon – Brusznia, której autorem jest wybitny artysta, Hieronim Cęckiewicz, rozpoczyna się w drewnianym kościele Przemienienia Pańskiego. W głównym ołtarzu (obok sceny z Góry Przemienienia) widzimy matkę, która tuli w ramionach swojego syna. Jej syn, żołnierz, nie tyle „zginął”, co „oddał życie” za Ojczyznę, walcząc w jej obronie. Intrygujące, że matka nie patrzy na syna, nie patrzy na swoje martwe dziecko, ale zwraca swój wzrok w kierunku Matki Najświętszej, która została przedstawiona na tle białego orła (na płaskorzeźbie to całkiem stary orzeł, ponieważ jego pióra okryły się już srebrem). Matka Polka powierza swego syna (syna-żołnierza, który oddał życie za Ojczyznę) Matce Najświętszej, Matce Chrystusa, Matce Miłosierdzia.
Powierza swoje dziecko tej Matce, którą wzywamy jako Królową Polski. To do Niej podróżował z Neapolu Giuliano Mancinelli, w czasach, gdy rodził się kult Świętego Karola Boromeusza (zaś przed jego cudownym wizerunkiem modlono się w Niepołomicach), do Niej pielgrzymował ten pobożny jezuita, który chciał zobaczyć Polskę i Polaków, przedziwny naród, którego królową zapragnęła być Matka Najświętsza (jako Regina Poloniae). „Pieta Białogońska” przedstawia Matkę Bożą bez aureoli, bez tego symbolu świętości nad głową. Owszem, dostrzegamy aureolę, jednak artysta umieścił ją w herbie Polaków, niejako wpisaną w skrzydła białego orła. Jakby chciał zaprosić nas do refleksji: Matka Boża pragnie uświęcić naród polski, pragnie obdarzyć łaską świętości naród, który wybrał Ją na swoją Królową.
Droga krzyżowa Białogon – Brusznia prowadzi od Boromeusza do Boromeusza. Ruszamy od obrazu Świętego Karola Boromeusza, umieszczonego w kaplicy bocznej drewnianego białogońskiego kościółka, aby rozważając czternaście stacji Męki Pańskiej stanąć pod krzyżem Jezusa na Bruszni, a potem – jeśli sił wystarczy – wspiąć się do Świętego Karola w pobernardyńskim kościele na Karczówce, pamiętającym słowa modlitwy Bpa Marcina Szyszkowskiego, skierowane do Świętego z Mediolanu: „Karolu, Karolu, ocal mi górników, hutników, gwarków, ocal Kielce w czasach zarazy!”
Stojąc pod krzyżem na Bruszni, wpatrujemy się niebo – jako pokorni pielgrzymi boromejscy – z pobożnym westchnieniem do Matki Najświętszej, która uczy nas miłości do Jezusa-Eucharystii:
Ojcze nasz, któryś jest w chlebie, Nieba twojego daj nam dzisiaj…
Drogą krzyża idziemy z pokorą (humilitas), do której wzywał nieustannie swoim życiem Święty Karol, ale też z cudowną radością serca, z pogodą ducha (hilaritas), która charakteryzuje Świętą Marię Maravillas od Jezusa, karmelitankę. Tę dwójkę Specjalistów od Pokory dzieciaki na Białogonie nazwały duetem Boro-Mavi, który wraz ze Świętym Janem Pawłem II i Świętą Ritą stał się naszym „nauczycielem pokory” na drodze świętości. I nie zapominajmy o Świętej Brygidzie, której „niebieska koronka” odmawiana jest w naszym kościółku: Jezu, Miłości moja, bądź uwielbiony i zmiłuj się nad nami!
Droga krzyżowa Białogon – Brusznia to droga modlitwy, z którą wraz z Jezusem idziemy na Golgotę. Czternaście krzyży, które ustawiono na trasie na Brusznię, przeniesiono do Kielc z Zakopanego: podczas wielkiej modlitwy „POLSKA POD KRZYŻEM”, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego (14 września 2019 r.) Polacy modlili się tam, na Równi Krupowej, o poszanowanie Krzyża Chrystusowego w naszej Ojczyźnie. Razem z nami – na Górę Krzyża na Bruszni, na to wzgórze Odkupienia – pielgrzymują ludzie wszystkich czasów. Droga Białogon – Brusznia to przecież powstańcy styczniowi 1863 roku, upamiętnieni przy pierwszej i ostatniej stacji. Wierni Bogu i Ojczyźnie wzywają nas, byśmy podnieśli w górę nasze serca – SURSUM CORDA – na wysokość Serca Tego, który do końca nas umiłował (J 13, 1). Wraz z nimi wyruszmy na spotkanie z tajemnicami naszej wiary, drogą Ewangelii, przynaglani słowami pewnego Świętego Arcybiskupa: Koniec z „letniością”! W górę serca! Świat potrzebuje światła. Nie chowajcie go pod korcem. Ziemia potrzebuje soli – czy pozwolicie jej stracić smak?
Pomódlmy się za Ojczyznę i pomódlmy się za Kościół. Za Kościół, który nie jest ani nowoczesny, ani tradycyjny, Kościół jest Chrystusowy. Solo Dios basta! Kościół jest wielką rodziną dzieci Bożych, idącą przez ten świat drogą zbawienia. To Oblubienica, której Oblubieniec umarł na krzyżu, ale powstał z martwych i żyje. Jest pomiędzy nami. Zamieszkał w naszej duszy.
Podążając drogą krzyżową należy zatrzymać się przy kolejnej stacji – odmówić „zdrowaśkę” za każdego, komu pragniemy ogłaszać wielkie rzeczy Boże (magnalia Dei). Pomodlić się, by Pan Bóg dał łaskę przemiany tym, których do końca umiłował. Niechaj zapłonie światło w sercach ludzi, niech nasze życie stanie się pieśnią uwielbienia, niech ciemności przeminą, a pokora i miłość ułożą się w nasze Magnificat. Serce przemawia do serca, Cor ad cor loquitur. Jego Serce przemawia do nas, a my próbujemy odpowiadać naszą ludzką miłością. Jezu, cichy i pokornego serca, uczyń serca nasze według Serca Twego!
