Powiastka dla A.

Weronika podbiegła do mnie i zasmucona oznajmiła:

Rozdałam wszystkie różańce i… niestety, zapomniałam zostawić coś dla siebie. Wszyscy byli tacy szczęśliwi, dziękowali mi, a gdy się okazało, że został już tylko ten ostatni… to głupio mi było zabrać go dla siebie. I tak zostałam z niczym!  

– Hm, mruknąłem zadowolony, pomyślałem o tym, mam tutaj dla Ciebie nagrodę, specjalny różaniec, wersja limitowana – w kolorze BLUE (cały niebieski). 

Weronika chwyciła niebieski różaniec i pobiegła… sam nie wiem dokąd, pewno w stronę słońca. 

(siedem minut później)

Weronika ze zdumieniem odkrywa, że raz po raz na paciorkach różańca pojawiają się maleńkie iskierki. Pierwsza iskierka – druga iskierka – trzecia iskierka… i kolejne. Kilkanaście małych światełek, płonących osobliwym blaskiem. Weronika przyciska niebieski różaniec do serca, a wówczas staje się maleńki cud – w jej sercu pojawia się tajemniczy obraz: 

Szesnaście karmelitanek podąża górskim szlakiem, na przedzie oczywiście przeorysza, Matka Teresa od Świętego Augustyna, która… no niemożliwe! Koniec XVIII wieku, a ona wyciąga z kieszeni habitu telefon komórkowy, daje znak pozostałym siostrom, ciiii… będzie poważna rozmowa!

Ależ tak, Święty Piotrze, ja dobrze wiem, co ustalono! Miało nas przyjść szesnaście, ale pojawiła się jeszcze dodatkowa, siedemnasta siostra. Tak, tak, katoliczka! I w dodatku z Polski! Siostra Anna od Świętego Michała. Nie mogę jej teraz oddalić, zna kod dostępu: TRZY-TRZY, JEDEN-TRZY, DWA-DWA.

Z drugiej strony zaległo milczenie, ale po chwili Święty Piotr przystąpił do kontrataku. 

Nie wiem – odparła przeorysza – pewno kod dostępu podali jej polscy karmelici, to do nich całkiem podobne. Albo to sprawka Świętego Maksymiliana. 

Jedno jest pewne, wypada w niebieskich księgach zbawionych poprawić „szesnaście” na „17”, siedemnaście sióstr karmelitanek – to brzmi naprawdę nieźle. 

Święty Piotr pozostawał jednak twardy jak skała, rozmowa przybierała zły obrót, ale… na szczęście, z pomocą Aniołów i Wszystkich Świętych, uczona karmelitanka sięgnęła po argument, który nieoczekiwanie wszystko rozwiązał:

Drogi Piotrze, najważniejsze na koniec, żeby nie powiedzieć „na deser”: ksiądz prałat przekazuje Ci pyszne ciasto śliwkowe. Wstawiaj wodę na herbatę, za chwili przybywamy…! 

W tym momencie przeorysza rozłączyła się, z uśmiechem spojrzała w niebo, na pozostałe karmelitanki, na Siostrę Annę, i spokojnie, aczkolwiek stanowczo, oznajmiła:

– Załatwione…! 

A pod nosem mruknęła z zadowoleniem: Nie wiedziałam, że ten nasz Piotr to taki śliwkowiec! 

Dodatkowe informacje
Podczas rewolucji francuskiej władze zamknęły w 1792 r. klasztor sióstr karmelitanek w Compiègne. 14 września 1792 r. zakonnice opuściły klasztor i założyły świeckie ubrania. Podzieliły się na 4 grupy mieszkające w niezbyt odległych od siebie domach. Przez kolejne dwa lata żyły w nich, przestrzegając – w miarę możliwości – zasad życia zakonnego.
W 1794 r. oskarżono je o życie we wspólnocie zakonnej. Zostały aresztowane 22 czerwca i uwięzione w byłym klasztorze wizytek. 12 lipca przewieziono je do więzienia Conciergerie w Paryżu, a 5 dni później skazano na śmierć. Zostały zgilotynowane 17 lipca 1794 r. na Place du Trône Renversé (obecnie Place de la Nation). Idąc na gilotynę, śpiewały Salve Regina. Jako ostatnią stracono matkę przełożoną, która umacniała siostry.
Ciała zakonnic wrzucono do dołu z piaskiem na paryskim cmentarzu Picpus, w którym w późniejszym czasie doliczono się 1298 ofiar terroru rewolucji. Nie było więc szans na odnalezienie relikwii karmelitanek. Były one pierwszymi ofiarami terroru rewolucji francuskiej, wobec których rozpoczęto proces beatyfikacyjny; jako pierwsze męczennice rewolucji francuskiej zostały beatyfikowane 27 maja 1906 r. przez Piusa X. W dniu 18 grudnia 2024 r. ich kanonizacji równoważnej (przez potwierdzenie kultu) dokonał papież Franciszek.

Blue dancers – obraz Edgara Degasa z roku 1897. 

Kod dostępu: 3-3, 1-3, 2-2… a to już całkiem inna historia! Zagadkowa i karmelitańska!