Powiastka dla M.

Pewien człowiek stracił swojego ojca.

Ojca, po którym odziedziczył

wszystkie jego wady,

a nie odziedziczył żadnej z jego zalet.

Siedząc w swoich ciemnościach

człowiek ów usłyszał szept swojego anioła stróża:

Widzisz te światła?

To modlitwy twojej rodziny i twoich przyjaciół.

Na twojej ziemi ojczystej i w różnych miejscach świata.

Modlitwy tych, którzy pamiętają o twoim ojcu przed Bogiem.

W Australii i Anglii, w Ameryce i Angoli, w Tanzanii i RPA.

I jeszcze w Zakopanem, Warszawie i Wilnie – westchnął ów człowiek,

gdy odszedł od niego anioł.

Siedząc w ciemnościach usłyszał głos szatana:

Szkoda, że twój ojciec umarł,

ale masz przecież Ojca w niebie, powiedział szatan.

Szkoda, że twój ojciec umarł,

ale przecież żyje on w tobie, powiedział szatan po raz drugi.

Szkoda, że ojciec twój odszedł,

ale ty masz jeszcze wiele do zrobienia, ruszajmy w drogę,

powiedział szatan i zamilkł.

Pewno czekając na odpowiedź.

I nawet nie musiał czekać zbyt długo, bo człowiek

westchnął

uśmiechnął się lekko

(nie) wiadomo do kogo

jakby znowu był dzieckiem

spojrzał w niebo

i spokojnym, stanowczym głosem wypowiedział dwa słowa:

Gadaj zdrów!

epilog pierwszy

Po kilkudziesięciu latach

mało znany teolog, Karol Loretański,

w swoich refleksjach o walce duchowej

wyjaśnia doktrynę dwóch mieczy

„Gadaj” oznacza prawie tyle co spadaj,

bo nie mam zamiaru cię słuchać, nie pragnę z tobą rozmawiać

odejdź w ciemności ze swoją chorą gadaniną

oto pierwszy miecz skierowany w pychę szatana

natomiast „zdrów” to wyznanie wiary

drugi miecz skierowany w ciemność rozpaczy

łacińskie „salus” oznacza nie tylko zdrowie

ale też zbawienie

Mam Zbawiciela

to On jest moim światłem

to w Nim cała moja

nadzieja

Cruci dum spiro fido

dopóki jestem na tym świecie

pokładam ufność w Chrystusie, który za nas umarł

alleluja

alleluja amen

epilog drugi

Powraca Anioł w towarzystwie Bł. Amadeusza z Lozanny.

Biskup rozgląda się,

pewno szuka ambony,

a potem zaczyna śpiewać

swoje Magnificat:

Błogosławiona Dziewica gromadzi rozproszonych, przyprowadza zbłąkanych, wyzwala od śmierci i ocala od zguby tych, których droga prowadzi ku zagładzie. I nie tylko czuwa nad zbawieniem dusz, ale z miłością niesie pomoc w potrzebach, przywraca zdrowie ciała i leczy rany serca. Rozważmy, jak bardzo miłuje Ona i pociąga ku sobie tych, którzy jak Ona są czystego serca, bo przecież, jak wiemy, nawet złoczyńców i przewrotnych ocala od śmierci wiecznej swoim wstawiennictwem. Jednym więc daje przezwyciężyć zło, innych w swej macierzyńskiej dobroci prowadzi drogami cnotliwego życia; wybranym ukazuje głębię modlitewnej kontemplacji; innym jeszcze u kresu życia wyprasza zbawienie, tak iż żadna moc diabelska nie ma dostępu do tych, których prowadzi ku Chrystusowi Matka Jednorodzonego Syna Bożego.

(z Liturgii Godzin na święto Matki Bożej Królowej Tatr

w sanktuarium na Wiktorówkach,

w wigilię pogrzebu M.)