Warto rozmawiać z ludźmi! Nawet w szpitalu, a może właśnie tam.

Okruch rozmowy to mała iskierka, która często pozwala zapomnieć o bólu.

Która budzi w sercu nadzieję.

W której stajemy się jedną wielką rodziną, jeden potrzebny drugiemu… 

W ciągu kilku ostatnich dni – przy okazji wizyt w szpitalu, niczym jakiś Brat z Zakonu Bonifratrów, co dosłownie można tłumaczyć jako „Dobrych Braci” – poznałem kilka uroczych pacjentek:

Monikę i Adriannę.

Patrycję i Teresę.

I oczywiście Elżbietę. 

Wczoraj pojawiła się kolejna.

Uśmiechnięta i Tajemnicza, która prosto z mostu zagadnęła: 

– Jak Ci na imię…? 

– Anna – odpowiedział Anna. 

– O, ja też jestem Anna. I byłam nauczycielką – dodała konfidencjonalnie. 

– To tak jak ja – odpowiedziała Anna. 

Wydawało się, że to koniec rozmowy, jednak po pięciu minutach Druga Anna powróciła i wręczyła Pierwszej Annie trzy obrazki, na każdym śliczne kwiaty: 

Dla Ani od Ani

– powiedziała z radosnym śmiechem i… pobiegła dalej!